Veganisme en mijn ervaring met de Vegan Challenge

4 feb 2019 | Groen, Persoonlijke groei | 0 Reacties

In één van mijn vorige blogs gaf ik het al aan. Om het jaar goed te beginnen zou ik meedoen met de Vegan Challenge. En dan ook echt. Januari is inmiddels voorbij (serieus, hoe gaat het allemaal zo snel?!) en ik wil even met je delen hoe mijn veganistische maand is verlopen.

Veganistische sushi

Van vegetariër naar veganist

Veganisme. Dat is toch dat súpermoeilijke dieet waarvan je doodbleek en graatmager wordt omdat je totaal geen voedingstoffen binnenkrijgt? Als je me een aantal jaar geleden naar deze levensstijl had gevraagd, was dat ongeveer mijn antwoord geweest. Maar inmiddels is er een hoop veranderd. Want, waarschijnlijk tot verbazing van 15-jarige Stephanie, ben ik nu zelf praktisch veganist.

Hoe het begonnen is, weet ik niet zo goed. Wel heb ik altijd al iets gehad met een ‘andere’ manier van eten: ik ben namelijk mijn hele leven al vegetariër (dus nee, ik weet écht niet hoe vlees smaakt en waarschijnlijk kan mijn lichaam het niet eens fatsoenlijk verteren). Dat vegetariër zijn heb ik altijd als een gegeven gezien. Ik vond het helemaal prima en had verder ook geen behoefte aan vlees. Maar zuivel en eieren, niks mis mee toch?

Waarom geen vlees, zuivel of eieren?

Niet zo lang geleden kwam ik steeds meer terecht in de (steeds minder) obscure hoeken van het internet, en leerde ik over de misstanden in de zuivelindustrie. Hoe kalfjes bij hun moeder weggehaald worden zodat wij de melk kunnen opdrinken. Hoe mannelijke kuikentjes letterlijk de versnipperaar in gaan omdat ze niet in staat zijn eieren te leggen. Hoe meer ik erover las en hoe meer documentaires ik keek, hoe meer onrecht ik voelde.

Niet per se omdat ik de diertjes nou zo zielig vind, begrijp me niet verkeerd. Maar ik vind wél dat wij, als mensen, geen enkel recht hebben om op zo’n grote schaal te beslissen over de levens van andere wezens. De vlees- en zuivelindustrie zijn compleet uit de hand gelopen en met een miljoenenindustrie bepalen we geboorte, leven en dood van onschuldige wezens. En daar wil ik niet langer aan bijdragen.

Vandaar dat ik steeds meer veganistisch eet. Maar het leek me interessant om nu eens echt te proberen om de dierlijke producten te laten staan. En dat kwam mooi uit, want in januari begon de Vegan Challenge. Dus ik schreef me in, en ik deed mee!

Vegan tofu nuggets

Hoe mijn Vegan Challenge verliep

De eerste dag ging ik -natuurlijk- al meteen de mist in. Mijn oma had koekjes meegenomen uit Suriname, waar ik gedachteloos van begon te eten. Totdat ik me ineens bedacht dat die natuurlijk vol zitten met roomboter en ei. Jammer, maar helaas.

De tweede dag was al niet veel beter. Ik at in een restaurant, en had heel netjes frietjes besteld (met ketchup in plaats van mayo) en een salade on the side. Bij die salade had ik nog expliciet gevraagd wat er in de dressing zat en of ik die apart kon krijgen. Mijn salade leek te komen zonder welke dressing dan ook, dus ik begon enthousiast te eten. Helaas proefde ik meteen de honing. Niet zo vegan. Ook een beetje jammer.

Maar een klein beetje tegenslag hoort er natuurlijk bij. De dagen daarna was ik prima op dreef. Ingrediënten lezen, koekjes afslaan als daar melk in zat, ik vond het echt prima te doen en zelfs leuk! Als het even echt niet anders kon (lees: ik viel bijna flauw van de honger en er was alleen maar iets met bijvoorbeeld melkpoeder erin) dan maakte ik even een uitzondering, en ik vind dat ik me daar ook niet per se schuldig over hoef te voelen.

Omdat ik al langer gewend ben om thuis vegan te eten, vormde koken ook geen enkel probleem en toen ik met mijn dispuut een weekendje weg ging, was ik helemaal voorbereid met mijn eigen lunchsalade, wraps, koekjes en dadels.

Bananenbootje

Steeds een stapje verder

Dus hoewel ik de afgelopen maand niet 100% veganistisch heb gegeten, vind ik mijn challenge toch behoorlijk geslaagd. Ik ben net weer een stapje verder in het laten liggen van de dierlijke producten, en noem mezelf ook veganist als er eetwensen doorgegeven moeten worden (eerder deed ik dat nog niet).

Vegan zijn of niet lijkt vaak een beetje een alles of niets verhaal, en daardoor voel ik me best bezwaard om mezelf echt veganist te noemen (want ik draag bijvoorbeeld ook nog leer). Maar ik geloof ook dat er niet zoiets is als de perfecte vegan, en dat we met z’n allen niet zo moeilijk en judgy moeten doen. Elke stap is er eentje in de goede richting!

Ik ga de levensstijl doorzetten, steeds een beetje meer. Want het bevalt me prima. Want hey, veganisme is allang niet meer voor gekke hippies met geitenwollensokken. Maar dat is het ook nooit geweest. Wol is namelijk verre van vegan ;)

Heb jij wel eens veganistisch gegeten?

Wil je dit artikel delen op social media? Gebruik dan de icoontjes links ;)

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

 

welkom!

Ik ben Stephanie en ik neem je graag mee op mijn zoektocht naar een minimalistisch, bewust en gelukkig leven. Getting the pieces together, zeg maar. Kijk vooral even rond of lees hier meer over mij.

welkom!

Ik ben Stephanie en ik neem je graag mee op mijn zoektocht naar een minimalistisch, bewust en gelukkig leven. Getting the pieces together, zeg maar. Kijk vooral even rond of lees hier meer over mij.

 

Share This