Mijn eigen dromen in de weg

9 nov 2019 | Persoonlijke groei | 0 Reacties

 Stilzitten heb ik nooit gekund, en gelukkig hoef ik dat ook nooit. Het afgelopen jaar heb ik mijn laatste stage gelopen, ben ik verhuisd, heb ik mijn masterscriptie geschreven, heb ik mijn opleiding Cognitieve Neurowetenschap afgerond en ben ik begonnen aan mijn eerste baan bij de universiteit. Toch ben ik nooit helemaal tevreden. En afgelopen zomer voelde ik hem weer, op de veranda van het huis van mijn tante in een buitenwijk van Accra: die drang naar meer.

 I don’t have time to listen to my mind
To think about the signs

To think about our lives

Keane – Put the Radio On

Ambities heb ik wel. Ik heb altijd geroepen dat ik mijn leven alleen maar wilde invullen met dingen die ik leuk vond, en dat het mogelijk is om alles te bereiken wat ik maar zou willen. En dat geloof ik nog steeds. Er is een alleen klein dingetje: je moet natuurlijk wel iets doen om die doelen te bereiken.

Op die veranda in Ghana heb ik urenlang zitten schrijven. Mijn doelen op papier gezet: hoe ik wilde dat mijn leven eruit zou zien en wat ik daarvoor zou moeten doen. Na afloop was ik tevreden. Ik had een uitgebreid plan om mezelf het komende jaar dichter bij mijn dromen te brengen. Maar inmiddels is het koud, regenachtig en duidelijk herfst. En van mijn plannen is nog niet zoveel terecht gekomen. Wat voor excuses heb ik daarvoor?

Natuurlijk, ik heb het druk gehad met het afronden van mijn studie, en ook mijn eerste baan vergt nog steeds wat inwerktijd. Hoeft geen probleem te zijn. Maar dat werd het wel, want langzaam begon ik alle ‘goede’ dingen voor me uit te schuiven. Zo van, ‘over een tijdje heb ik het weer rustig, dan pak ik alles wel weer op. Dan ga ik weer naar yoga, ga ik weer muziek maken, ga ik verder met bloggen en ga ik mezelf eindelijk fatsoenlijk leren fotograferen’. Terwijl dat eigenlijk precies de dingen zijn waaruit ik de meeste ontspanning haal. De dingen die ik júist in stressvolle tijden zo goed kan gebruiken.

 Zelfsabotage, dus. En ontzettend zonde. ‘Nu nog heel even dit afmaken, heel even hier doorheen komen, dan kan ik daarna gaan bedenken wat ik écht wil met mijn leven’. Ik vraag me nu alleen af of dat leven, dat inmiddels mythische vormen begint aan te nemen, er op deze manier ooit wel zal komen. Voordat je het weet heb je er 40 werkjaren opzitten en zijn je ambities weggeschoven naar een stoffig hoekje in je geest dat je eigenlijk niet meer durft te bezoeken. Goed, ik overdrijf wat. Maar je snapt het idee. Misschien besef je, als ‘ooit’ er dan eindelijk is, dat je je hele leven eigenlijk al hebt weggegooid.

En dat wil ik niet. Ik ben me er bewuster van dan ooit van dat ik in actie moet komen. Ik wil schrijven, filmen, dingen maken, en het beste uit mezelf halen. In welke vorm dan ook. Het is dus tijd om mezelf te herinneren aan wat ik wil en stappen te gaan zetten. Dat ik hoogstwaarschijnlijk nog honderd keer onderuit ga, maakt me niet zoveel uit. Ik zie wel waar ik terecht kom, maar laat ik in elk geval ergens beginnen. Morgen begin ik de dag met een korte meditatie en neem ik mijn camera mee het park in. Beloofd.

Dus, welke excuses bedenk jij om je dromen niet na te streven?

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

 

welkom!

Ik ben Stephanie en ik neem je graag mee op mijn zoektocht naar een minimalistisch, bewust en gelukkig leven. Getting the pieces together, zeg maar. Kijk vooral even rond of lees hier meer over mij.

welkom!

Ik ben Stephanie en ik neem je graag mee op mijn zoektocht naar een minimalistisch, bewust en gelukkig leven. Getting the pieces together, zeg maar. Kijk vooral even rond of lees hier meer over mij.

 

laatste video

Gewoontes inzetten om je doelen te bereiken. Hoe doe je dat?

Share This